Verslag Zomer Treffen
La Roche, België
18-19-20-21 juli 2008
Camping Benelux
[Uw verslaggever, Frank De Cuyper]
Donderdag
Onze vroege aankomst is een aangename verrassing ondanks het grijze regenweer. Enerzijds een mooie ruime groene camping aan de boord van de rivier en anderzijds reeds een twintigtal BOCC-kers. Het doet deugd na een paar maanden weer eens een aantal bekenden terug te zien. Als technisch kluns krijg ik superhulp van Antoine bij het opstellen van de voortent, van Roger bij het opleggen van fietsketting en Valere bemerkt al onmiddellijk dat één onzer ruiten niet origineel is en dat hij die thuis in stock heeft. Na weinig of niets gedaan te hebben geniet ik met een goed glas van de brede diepe meanderbocht van de Ourthe, nog niet wetende dat ik enkele dagen later zal kennismaken met de onderwaterkant van diezelfde rivier.
Aan de ingang der camping gaan wij ’s avonds eten in restaurant le Grillon dat uitgebaat is door Hollanders, maar tot onze onterechte argwaan tegenover hun kookkunst, eet ik daar een superlekker hammetje met pepersaus. Er zijn gelukkig toch nog noorderburen die kunnen koken. ’s Avonds kijk ik zalig naar die oude kranige verlichte kottenhuizekes op wiellekes rondom mij.
Vrijdag
Wij rijden eens naar Houffalize en doen onderweg alle kleine dorpjes aan de Ourthe aan. Afwisseling van: mooie bossen, open vergezichten en groene heuvels in Wibrin, Nisramont, Mont en Nadrin, om bierdorp Achouffe niet te vergeten! Wij zien opvallend veel tamelijk banale nieuwbouw tweede verblijven. Je vraagt u soms af wie wil wonen of verblijven op vele kilometers van elke bewoonde wereld. Anderzijds bemerken wij al deze dagen weinig of geen volk in echte restaurants. Jammergenoeg evolueren veel toeristen tot friteriefanaten of pizzaadepten en verwaarlozen zij de echte goede Waalse keuken (niet duur!). Ik geef toe dat deze keuken met dikwijls dikke sauzen en spek niet licht is, maar de vervangende hamburgers en frieten zijn dat ook niet...
Rond 17 uur zijn bijna alle 45 BOCC-kers ter bestemming en wordt door een hoop werklustigen en een even groot aantal ‘beste stuurlui aan wal’ de grote partytent opgesteld. Deze tent staat juist naast de onze zodat in geval van hoge alcoholische nood wij niet te ver naar ons bed moeten wankelen/waggelen.
Zaterdag
Met paraplu in de morgenregen naar de douche. Practisch, want zo wordt je niet nat onder de sproeikop. Het nieuwe sanitair is proper maar de spiegels staan uiterst laag zodat ik veronderstel dat zij op hoogte gemaakt zijn voor de plaatselijke Achouffekabouters.
Om 11 uur appel der BOCC-troepen aan de receptietent. Verwelkomingswoord door Erica, daarna Bob die ons weer een les gaf in Westvlaamse dictie en Valere die instructies gaf voor de kayakwaaghalzen van zondag, om dit alles te eindigen met het klassieke theeuurtje dat verdacht meer alcohol bevatte dan thee. Zoetebekkers kwamen met de porto ruimschoots aan hun trekken.
Als miniportodrinker lag ik niet op mijn stro en besloten wij de namiddag te spenderen aan 2 musea in Laroche. Tussen de fameuze regenvlagen door gingen wij eerst naar de opendeurdag van het Grès- en ~Hammuseum. Zeer, zeer boeiend modern-instructief museum over de Ardeense hammen en vooral over het typische blauw versierde aardewerk (grès) van Laroche. Dit aardewerk werd tot kort geleden veel gebruikt als bewaarrecipiënt voor opgelegd eten, mosterd, boter, meel, enz. Toen ik tussen 1948 en 1952 jaarlijks met mijn grootouders 14 dagen logeerde in hotel Belle-Vue (hoekafslag aan de brug naar onze camping, waar sinds 3 jaar een lelijk appartement in de plaats is gekomen) waren er nog vele grèswinkels in Laroche. Nu geen enkel meer. Alleen dit museum met bijhorende winkel houdt deze traditie nog in stand.
Onder de stortbuiwatervallen door gingen wij nadien naar het Battle of the Bulgemuseum of het museum van het Ardeense Von Runstedtoffensief tussen 15 december 44 en 15 januari 45. Verrassend professioneel museum over 3 verdiepingen met massa's materiaal over dit wanhoops eindoffensief van Hitler. Het strategisch punt Laroche (heroverd door de Duitsers) lag voor de Amerikaanse en Engelse luchtmacht 2 weken onbereikbaar door sneeuw en vriesweer. Nadien volgden hun zware bombardementen die 90% der kernstad verwoestte en nog 114 van de nog weinig achtergebleven inwoners doodden. Uit mijn vermelde kindervakanties herinner ik mij nog goed de houten noodbrug, de nog altijd verschillende resterende puinhuizen en de 3 nieuwe heropgebouwde cafés. Dit laatste tot voldoening van mijn grootvader-brouwer die elke voormiddag uitgebreid de toer deed van deze herbergen met de burgemeester... en de pastoor en zodoende onrechtstreeks flink bijdroeg tot de financiële wederopbouw van Laroche. Grootvader kon ik overal gemakkelijk terugvinden en voor een limonade vertelde ik niets aan oma die in het hotel bleef..., alhoewel zij na al die jaren ook al wel zal geweten hebben welk vlees zij in de (bier)kuip had met mijn grootvader.
Zondag
Afvaart van de Ourthe. Deze rivier bestaat uit een West- en Oost Ourthe, die bijeenkomen in Nisramont, juist onder Laroche. Mede door vele bijriviertjes is er vanaf Laroche meestal veel water en soms veel stroming, vooral in de talrijke bochten.
In de min of meer vroege morgen staan 32 zoetwatermatrozen aan de start. Gelukkig zijn er enkele ervaren kayakers bij die zoals moeder-eenden hun onervaren kroost veilig laten dobberen. Direct na de start is er sympathiek belgerinkel en drank ter hoogte van onze camping die wij passeren. Daarna 8 km. kronkelende, voor ons onberekenbare rivier. Afwisselend zon en regenbuien. Ik voel mij droog-gelukkig in mijn professioneel regenpak.
Te vroeg hoogmoedig gejuicht door mij! Wij komen plots in een verraderlijke, onderschatte stroomversnellingsbocht - te laat correctiemaneuver - smak tegen de kant- sterke stroming - kapseizen - kopje onder... De redding komt van Roger en Dennis die ons, landrotten, in het oog hielden en als welgekomen bliksemsnel optredende bewaar-Engels er voor zorgden dat ik mijn boot... en Eliane kon recupereren. Ondanks watervol regenpak (voelde mij opgeblazen Michelin-manneke) doen wij dapper verder en passeren de gevreesde waterval zonder nieuwe waterduik. De hele tocht ging trouwens in super, super groepsstemming, ook voor de enkelen die overkop gingen. (daar ga je niet van dood.. enkel kletsnat). Toffe herinnering aan waterratten Roger en Dennis e.a. die het water zo aanlokkelijk vonden dat zij moedwillig verscheidene keren zichzelf lieten over kop gaan en ook aan de enkele bijna prof-kayakers die constant op een neer peddelden en ons een gevoel gaven dat onder hun waakzaam oog niets kon gebeuren met slechte afloop.
Nadien op de camping - uren later onder een behaaglijke avondzon - zitten wij met een zalig 'oefgevoel' in een grote groep straffe verhalen te vertellen. Overal stijgt BBQ rook op en de containertjes wijn schijnen bodemloze vaatjes te zijn... Mede door deze alom rijkelijk vloeiend rode wijn voelen wij ons echt, echt goed tussen onze toffe clubgenoten en danken wij het toeval waardoor wij een paar geleden lid zijn geworden van onze club... (... Allez Frank, niet te melig doen, komaan hé... er geen soap van maken...)
Maandag 21 juli, nationale feestdag
Gans de dag grijs, koud en regen. Als dit symbolisch is voor de toekomst van België dan ziet het er weinig belovend uit. Eliane en ik bezoeken op de middag het drukke en mooie Durbuy tussen de vlagen door, die ons gelukkig niet te veel storen daar wij beschutting hebben in een zeer goed restaurant en een boeiende expo over kunstenaar Folon.
Reeds vanaf 9 uur 's morgens tot 19 uur vertrekken het merendeel der oldtimers. Afscheid nemen overal en ieder wordt bij het buiten rijden door de afscheidsbel van Bob en door scheel- en pan-gerinkel van andere leden een voorspoedige rit huiswaarts toegewenst. Voor dezen die, zoals wij, het weekend te Kasterlee niet kunnen meemaken, zullen het weer bijna 9 lange maanden worden voordat zij de 'Oldtimerfamilie' zullen weerzien.
Dat het maar vlug 2009 wordt, ook omdat dan mijn echtgenote in de zomer op pensioen gaat en wij dan veel meer mogelijkheden hebben om met ons Constructam Condor-reke de natuur in te trekken.
Dinsdag
Alsof de duivel er meegemoeid is, is het vandaag prachtig zomerweer. Nog een laatste 10 oldtimers genieten eindelijk van de zalige zon... Nadat wij op het zonneterras van de Grillon onze laatste maaltijd hebben genomen, beginnen wij ook af te breken en op te ruimen.
Bij het afrijden van het grasperk neem ik iets te kort de bocht en schuur tegen een stevige sierstruik aan onder meelijdende blikken van alle nog resterende afscheidszwaaiers. Zeer duidelijke horizontale krasstrepen kijken mij beschuldigend aan. Bijwerken zal thuis nodig zijn, maar niet geklaagd... er zijn erger dingen in het leven.
Beste campingvrienden:
met zekere weemoed zeg ik:
"tot volgend jaar en iedereen nog in goede gezondheid".
Temse 14 augustus 2008,
Frank De Cuyper
