Verslag Najaarstreffen
Stekene, België

18 - 20 september 2009

[ Uw verslaggever, Frank De Cuyper ]

Een subjectieve kijk op Treffen Stekene.
"'t Is weer weer voorbij die mooie zomer, die zomer die begon zo wat in mei, ah je dacht dat er geen einde aan zou komen...", zong Gerard Cox in 1973. Onze mooie zomer is nu ook voorbij... de treffens van BOCC 2009 zijn ook voorbij. Deze bedenkingen maak ik mij nu, dinsdagavond, thuis, na het treffen te Stekene. Enerzijds nog nagenietend op mijn terras met een goed glas wijn en anderzijds met een serieuze pijn in onderrug en hals. Ik was zo dom om mijn Constructammeke bij het aankoppelen op te heffen en te verslepen, vergetende dat ik niet enkel een Oldtimer bezit, maar zelf ook al een oldtimer ben. Mijn vriend osteopaat zal weer werk hebben aan mij de volgende dagen en weken.

  Vlasaard Stekene. Perfect mooie camping. Kraaknet. Geordend. Enorm veel ruimte... maar wel enkele strikte regeltjes en verordeningen die vrijgevochten campingliefhebbers niet altijd apprecieerden. En met reden.
Vrijdagavond bijeenkomst met een dertigtal caravans, opgesteld in een zeer, zeer lange ovale kring. Blij weerzien met talrijke toffe bekenden, zeker voor Eliane en mij, daar wij Zonhoven hadden gemist. Avondlijke ambiance alom en de meeste tentlichtjes waren nog tot zeer laat verlicht (misschien sommige geesten al iets minder). Zaterdag: supertropische dag, zoals wij er zelfs zelden in juli meemaken. Van onder mijn gordijntje keek ik half slapend naar de prachtige roze, mistige opgaande zon, die reeds vele graden Celsius voorspelde. Zeer langzaam ontwaakte de ganse camping, waar de zon al vlug behoorlijk “bakte”. Naast ons 3 families met hoogst originele caravans en auto’s (remember de Antwerpse kerstmannen in Oteppe). Van hen leerde ik, ongewild luistervinkend, hoe een vader zijn dochter niet probleemloos uitvoerig onderwees in het bakken van 'paardenogen'. Als amateurkok was ik automatisch gefocust. Omdat deze zaterdag niets speciaals was gepland en de mokerende hitte zo drukkend werd (voortent lui thuis gelaten) besloten Eliane en ik de middagzon te ontvluchten en besloten wij het eerder reeds geplande bezoek te doen aan het zeer nabijgelegen (6 km.!) Foundation Verbeke te Kemzeke.

  Absolute aanrader voor liefhebbers  van assemblagekunst en collages --en natuur, 12 ha!-- in een ongedwongen en relativerende opstelling en omgeving. Iets om met kinderen te doen! Uren positieve belevenis en verrassing gegarandeerd. Tik gewoon op Google eens ‘Verbekefoundation’ in. In de namiddag terug richting camping waar wij in Stekenedorp langs alle kanten ingesloten zaten door de start van een jeugdwielerwedstrijd (nieuwlingen?). Supertoevallig parkingplaats gevonden aan de startmeet (ben niet zeker of het echt een reglementair plaatske was, maar de wagen kreeg toch geen bekeuring of werd niet weggesleept). Vanuit café de 'Filosoof' (met biertjes op is iedereen filosoof) hebben wij met een zeer degelijk streekbiertje gekeken naar het zestienjarige onstuimige koersgeweld dat met geoliede blinkende benen bijna ontembaar lang stond te wachten aan de vertrekmeet. 70 jonge veulens die zich een toekomstige Tom Boonen  waanden. Na de start --in het afgesperde Stekene- lang rondgereden op zoek naar onze camping. Voor de zoveelste maal gevloekt dat ik ouderwets, stomweg, geen GPS wil. Dank zij enige orientatie en veel kilometers prachtige landelijke buitenwijkgebieden, zijn wij uiteindelijk terug aangekomen bij de Vlasaard.

Hemelszachte valavond. De groene BOCC-weide was één geheel  van uitvoerige aperitieven, al of niet verbrande BBQ-worsten en spiesjes, en een mengelmoes van al of niet luidruchtige West-Vlaamse of Antwerpse (en wat daar allemaal tussen ligt) klanken. Onverwachte (niet-betaalde) emotie kwam er in de late vooravond met de landing van een warme luchtballon. Ik woon in Temse, naast St.Niklaas, dat DE ballonstad is van België en daardoor zijn luchtballonnen op zomeravonden zeer laag boven mijn tuin, quasi wekelijkse kost. Aan de bewegingen van de ballon te zien – en gezien het late, bijna donkere uur – was te merken dat zij landingskeuzeproblemen hadden. Van Boetje en Karl, die op de camping reeds vroeger waren aangekomen, wist ik dat er op de grote open grasvlakte rondom de camping grote windstromingen waren. Dat ondervonden de ballonvaarders ook.! Aan hoge snelheid, bijna ongestuurd, daalde hij strak over de camping, de boompjes aan het zwembad met de toppen rakende en dan snel met een smak neerkomende juist naast de doelpalen van het achtergelegen voetbalplein. Effe geluk gehad! Uiteraard heeft een ballon geen stuur, maar dit was een mislukte doelpoging!! Sensatie en avondbelevenis voor vele campingmensen. Deze zaterdagavond weer lang overal intieme groepjes aan de tenten ...lichtjes ...drankjes ...luide of gedempte stemmen... vriendschap!

  Zondag : Evenementendag Citroën. Om 10 uur gezamenlijk koffiekoekenontbijt met de talrijk opgekomen leden der Citroënclub (= tweemaal de naam BOCC). Daarna rondrit met de "Traction Avants" (met onze leden als medezitter) door de mooie ongerepte streek van Hulster Ambacht (zeggen dat de Hollanders ons deze regio hebben afgepakt in 1648). Om 14 uur gezamenlijk aperitief in het restaurant van de camping. Bijna onbeperkt inschenken van goede, zeer goede kwaliteit Cava. Om 15 uur  ribbekesmaaltijd met onze Citroënvrienden. Met argwaan ging ik aan tafel daar ik niet enorm hou van 'beenderen met wat vet en vel rond'. Ik ben geen 'karkasgourmet'. Maar.. grote verrassing.. mij nooit geziene zeer sappige, ruim vleesomvattende ribbekes en daarbij zeer grote, degelijke zelfbedieningskeus van allerhande bereide groentjes e.d. Eén pot was nog maar half leeg of uit de keuken verscheen weer een nieuwe volle teil. Er kwam geen einde aan. Ze moeten daar in de loop van de week nog dagen groenten gegeten hebben!! Nog later was er koffie en abrikozentaart. Jammer dat het uur toen al zeer ver gevorderd was en een groot deel onzer club de zaal had verlaten om hun noodzakelijk vertrek voor te bereiden (campingsluiting om 18 uur). Onder de nog zalige warmte van een Indian Summer begonnen wij ook om 17 uur op te kramen. Overal nog rondlopend om smak-smak afscheid te zoenen (kussen is gezonder dan handenschudden – zie Mexicaanse griep -). Onder afscheidsgerinkel met koe-bel (de club is ook wat Hollandminded) verdween iedereen weer naar huis. Bob, Boetje en Karl nog een dag langer ter plaatse latende, als merkplaatsen van onze toffe club.

Weer komen er vele maanden zonder clubactiviteiten. Enerzijds mooie souveniers, anderzijds uitkijken naar het openingstreffen 2010.

  Robert en Jeaninne, het was een superdesupertoffe organisatie van jullie!!!   Tot 2010!!!

Uw verslaggever,
Frank De Cuyper, Constructam Condor 1969