Verslag Kersttreffen
Manege Hoeve Moerkantvelden - Essen

22-23-24-25-26 december 2006

[Uw verslaggever, Kris Baetens]

Kerst in een manege, mag er wat zand zijn

Vrijdag 22 december

Tegen 17u vertrokken ze thuis met de caravan, volgeladen met cinema materiaal, een heuse lading groenten en natuurlijk de nodige "thee". Een uurtje later arriveerden we in de manege en mijn vermoeden kwam uit: de deelnemers zaten op hete kolen want er waren reeds twee oldtimers op post. Het mulle zand van de manege bleek geen probleem om de caravans op hun plaats te krijgen: Nog een uurtje later was alles al feestelijk aangekleed met vooral kerstlampjes. Een koude manege vraagt om verwarming dus probeerden we de nagelnieuwe vuurkorf uit, gevolg: de paar mussen die hun wintrverblijf hielden in de manege kregen prompt last van CO-vergiftiging. Intussen de keuken bevoorraden en de drank op hun plaats zetten (al bleef er een kartonnetje rode wijn in de manege steken...). Toen dat kartonnetje aangestoken werd roldde er als bij toeval nog een deelnemer binnen: een leuke, originele WA-WA, vergezeld van een ultramodern koffieapparaat dat meteen scoorde! Al was het in de manege best koud (de vuurkorf werd wijselijk buiten gezet en dat niet enkel om de mussen te sparen), iedereen bleef vlot op tot middernacht. Chips, rode wijn nog een paar andere geestrijke dranken zullen waarschijnlijk een rol gespeeld hebben. Het Kersttreffen was alleszins sfeervol ingezet.

Zaterdag 23 december

7u30, de plasblaas speelt als wekker. Radio 1 beloofde om tegen 9u te arriveren en was er bijgevolg om 8u30. Even kennismaken, draadloze verbinding uitproberen en wat oefenen. Tegen 9u30 even LIVE gaan en weer huiswaarts. Voila, de BOCC is weeral wat bekender. Wanneer een rode Graziella binnenreed was de sfeer helemaal compleet, en dat was niet door de papegaai (die sprak vooral over pijpen zonder tabak...). Linda was meteen behoorlijk in haar element in de keuken. Een onwaarschijnlijk lekkere tomatensoep was het gevolg.

Radio buiten, krant binnen: de Gazet Van Antwerpen kwam langs, de fotograaf wat later (volgend jaar toch maar een routeplan maken zekers?). De uitzondering bevestigt de regel: De rode Graziella van Wilfrid en Linda was de meest opvallende caravan en werd bijgevolg niet gefotografeerd. Het middagmaal was een waar festijn en ik moet zeggen dat het een ongelooflijk teamwork was. Het hele kersttreffen was een mooie amenwerking: zonder ieders hulp was dat nooit gelukt. Eigenlijk verliep de rest van de dag vooral in de keuken: Linda is daar nauwelijks weg te slaan en werd bijgestaan door Sarah voor een wereldrecord pannenkoeken bakken op kleine vuurtjes: het gasvuur had er blijkbaar geen zin meer in. Die avond was het aan de mannen om te koken (het lokale Pizzahut nummer werd veiligheidshalve achter de hand gehouden). Op het menu stond een pikante wok met paprika's. Twee elektrische wokpannen werden aangedragen omdat het gasvuur nog steeds bezet was voor het lopende wereldrecord. Gevolg: drie mannenteams strijdden voor de beste wok waarna alles gewoon in 1 pot werd gegoten om de verliezer angstvallig verborgen te houden. Twee onopvallende genodigden, een student en zijn bevallige vriendin die voor de ledendatabase zorgden, vonden het alvast lekker. Dat de zekering intussen sprong was louter toeval... 1 ding is zeker: het was een 2 sterren restaurant met een 3e ster in aanvraag... Nadien werd de rest van de wijn geproefd, kwestie van hem niet zuur te laten worden.

De laatste deelnemer kwam intussen in alle stilte binnen gerold: een Coussement Maxi, vergezeld door Steven, zijn partner en pakweg 8 dozen kerstversiering. Enkele leden gingen caravanwaarts, anderen bleven wat plakken terwijl vrouwlief al aan het eten voor de dag erna begon... Kwestie van er op tijd bij te zijn.

Zondag 24 december

Het lag niet aan de wijn hoor, maar euh... ik was een van de laatsten die op stond. Het ontbijt stond al klaar en wie de keuken binnenstapte kreeg al meteen een spiegelei voorgeschoteld: Linda weet echt van wanten in de keuken. (da´s wat anders dan Wendy Van Wanten): Bob en Yette waren wellicht de eerste kerstverrassing, en zij hadden een eerste kerstgeschenk bij: grote flessen Porto. We werden het al gewoon: Linda zat nog steeds in de keuken en maakte er weer iets onwaarschijnlijks lekker van: Al was het slang op aboriginaalse wijze, als zij het klaarmaakt, dan smaakt het! Intussen is het dus een 3 sterrenrestaurant met een 4e in aanvraag. Het team schoot weer in gang en binnen de kortste tijd was de afwas verdwenen (nee, niet in de vuilbak!) Guus Embregts en partner, Karl Zijlstra en partner en Valere en partner kwamen op bezoek. De zoete inval (aanhangbord is in de maak). Op de moment dat ik dit typ vloeit de Porto rijkelijk en zit ik te knoeien met een qwerty toetsenbord op de laptop van Dennis en Hilde: hun Notin werd geleverd met bijhorende laptop wellicht. (De redactie is een schrijver rijker). De eigenaars kwamen even op bezoek en genoten van een paar glaasjes wijn terwijl Steven en Duracelleke hun favoriete gezelschapspel bovenhaalden, maar lang duurde dat spelletje niet want vrij snel werden de steengrilletjes en aanverwanten op tafel geinstalleerd. Ook nu weer bleek dat de BOCC gerust een 4e ster waard is. Na het avondmaal werden de cadeautjes uitgedeeld op een vrij ludieke en erg leuke manier. Onder leiding van Wilfrid gingen de cadeautjes rond tot de muziek stopte en mocht de gelukkige na het raden van de inhoud de verpakking openen. Bij wijn en koffie werd weerom stevig nagekaart.

Maandag 25 december

6u11... en al wakker. Kan niet gezond zijn, dus ging ik eerst even met onze jankpot (Djack voor de vrienden) wat wandelen tussen de donkere velden. De koude deed me toch inzien dat het onder de dons net iets aangenamer is dus kroop ik maar weer in bed. Bij het passeren van de keuken was Antoine al volop aan het kuisen. Tegen 8u waren er al verschillenden wakker. Je gelooft het of niet maar Linda was alweer eitjes met spek aan het bakken dus weerom raakte je niet binnen zonder een bord lekkers onder je neus. De voormiddag verliep verder heel rustig: sommigen speelden een (uiteindelijk langdurig) gezelschapspel, anderen zorgden voor een gestaag verbruik van de aanwezige dranken. De glascontainer wat verderop werd voor de eerste keer gevuld... Doorheen het gezelschapspel kregen we vervolgens kippesoep, rijst van daags ervoor en gehaktballen met een kransje van krieken, aardappelen, appelpuree en zo nog wel een en ander. Het spel verliep verder redelijk kalm, wat de rest deed weet ik niet met zekerheid. Linda kon je voortdurend vinden in de keuken, die weet niet van ophouden. Die vierde ster is intussen reeds gegarandeerd. Maar dan kwam het geheim uit: ze kreeg een deskundige assistentie van Hilde! Die twee zijn goddelijk in de keuken met als gevolg een avondmaal om van te smullen. Als je nu denkt dat er die dag alleen maar gedronken en gegeten werd, welja: dat klopt! 's Avonds werd weerom dat gezelschapsspel gespeeld en anderen kropen in de geimproviseerde cinema om wat filmpjes te kijken.

Dinsdag 26 december

Sarah was al beestig vroeg uit de veren (en Koen kon niet anders dan volgen) want, na een vrijwillige afwas, reden ze met Linda naar het hospitaal voor een reeds afgesproken behandeling. Er bleven al wat meer deelnemers in bed. Anderen genoten een gezellig ontbijt, aangevuld met koffie van Theo. Velen vragen zich elke dag af wanneer ze een lachkramp gaan krijgen, en later hoe ze ervan af kunnen geraken. De sfeer is uitermate humoristisch, al is iedereen intussen wat vermoeider. Katja, Hilde en Sarah gingen wat inkopen doen (de Visakaarten werden angstvallig verborgen gehouden), Wilfrid reed wat later naar Antwerpen om Linda weer op te pikken. De eerste die weer huiswaarts vertrok was Theo, maar dan wel zonder koffiezet, die is onontbeerlijk in de ochtend. Antoine en z'n gevolg wat later, met radio (maar er was leute genoeg, we merkten het niet eens). Ook Philippe en zijn zoon vertrokken terug naar Luik. Voor de tweede keer reden Dennis en ikzelf naar de glascontainer, deze keer raakten de kleurflessen WEL in de juiste opening. Intussen is de hal al een stuk kaler, het afscheid kwam naderbij. (ik dacht even aan Expeditie Robinson en z'n afvallers). De twee bevallige dames zorgden weerom voor een voortrefelijk middagmaal. Dennis vreest reeds voor zijn sprekende weegschaal, waarschijnlijk zal ze zeggen: 'niet met twee op de weegschaal'. Het middagmaal duurde op zich niet zo lang, het nagenieten des te langer. Het leek uiteindelijk wel of de ene maaltijd overging in de andere. Het laatste avondmaal werd wat vroeger genuttigd omdat we meteen erna gingen opruimen. Deze keer werd er echt gegeten als de varkens, we zaten dan ook in een oude varkensstal. Mooie liedjes duren nooit lang genoeg, er moest nu echt wel opgeruimd worden. Versiering weg, overschotten wegwerken (al dan niet in tupperware potjes) en zaakje proper maken. En natuurlijk overschotten wegwerken van de drank, wat voor sommige mensen niet echt alledaags is en die van de gevolgen dan waarschijnlijk nog tot diep in de nacht van hebben verder genoten in de caravan, is het niet Francine.

Woensdag 27 december

Het Expeditie Robinson-gevoel werd sterker: na de finale opkuis vertrokken nog twee deelnemers naar huis, toen bleven we nog met drie... Drie caravannetjes, stonden in een hal... eentje werd er... nou ja, je kent het liedje he!
Tegen 10u00 werd een lokaal café opgezocht, gevonden door de speurneus van Dennis en waar warempel een vrouw stond te biljarten die we net daarvoor achter een café vroegen, en negatief antwoordde. Moet kunnen. Tegen elven reden we naar de keikenhoeve om kip te eten op verschillende wijzen. De 'Moeder Overste' smaakte heerlijk... het afscheid minder. Tegen 14u reden we als laatste huiswaarts. De laatste lachkramp wegbijten en een glas heffen op een uitermate geslaagd treffen:
zeker en vast voor herhaling vatbaar!

Kris Baetens, redacteur BOCC ;-) - Mostard Yvonne 306 HD 1966