15 hoogst persoonlijke impressies
van het paasweekend te Jabbeke

6-7-8-9 april 2007

[Impressies van, Frank De Cuyper]

Zoals de titel voldoende omschrijft moet je U niet verwachten aan een chronologisch verslag, uur na uur, over iedereen en alles, 4 dagen lang. Wat volgt is subjectieve willekeur. Echt verslag is van Jos.

• Donderdagnamiddag als èèn der eersten aangekomen worden wij hartelijk begroet door voorzitter "eerlijk gezeet" Bob, wiens overbuur wij worden, zodat wij ruimschoots de kans krijgen onze Westvlaamse woordenschat te verrijken.
• Onze verkenning van het terrein stopt al vlug aan het terras aan het meer waar wij in het gezelschap van een paar glazen Hommelbier genieten van de jetskieers en de rode ondergaande zon.
• Onze nieuwe voortent wordt opgezet waarbij wij ons niets aantrekken van de plagende opmerkingen door de beste stuurlui aan wal. Uiteindelijk staat ze perfect en later zullen wij nog grotere knoeiers bezig zien.
• Iedereen zal wel onze splinternieuwe trendy en flashy minifietsen gezien hebben. U hoefde ons geenszins jaloers te bekijken. Deze op Internet gekochte Australische fietsen (200 euro het stuk) bleken achteraf Chinees te zijn en zijn verre van technische of comfortabele wonderdingetjes. Zwaar metaal (12 kg), weinig verschil in de 3 vitessen, enkel min of meer goed rijdend op goede banen en gezien de lage zadelstand niet geschikt voor afstanden door iets grotere mensen. Juist geschikt om naar de bakker of cafe te rijden, maar na 3 kilometer had ik reeds pijn in mijn knie. Ik ga wel voor mij een langere zadelstang zoeken. In Werchter mag iedereen die wil proefritje maken.
• Als kleinzoon van een brouwer en hoofdredacteur van een bierproeversblad had ik reeds vooraf kennis gemaakt met de patron van onze campingcafé (The Dolphins) en daarom ben ik vrijdagavond naar zijn optreden ter plaatse geweest. Uiteraard geen wereldniveau, maar toch degelijke muziek uit de jaren 70 en 80. Het promotiebier was blond Kasteelbier. Alcohol-Wijselijk ben ik al met de pauze terug naar mijn Constructammeke gegaan.
• Vrijdagnamiddag, zoals nog enkele anderen, naar Bredene gereden voor bezoek aan de campingexpo in het nieuwe Versluyscentrum. Bredene is feitelijk de bakermat van het campinggebeuren in Belgie. In de jaren twintig hadden een aantal boeren toestemming gegeven (tegen betaling!) om op hun duinweides aan de Zeelaan tenten neer te zetten. Geen enkel comfort. Over deze beginjaren werd een boeiende film getoond ; Bob zal er een copij van krijgen. Aanrader! Er waren in de jaren 60, met de opkomst der caravans meer dan 20 campings in Bredene. Een echt ongecontroleerde wildgroei die onvermijdelijk moest leiden tot wettelijk opgelegde drastische saneringen in de jaren 80. Zelf organiseer ik reeds meer dan 20 jaren expo's en mijn (strenge?) mening is dat met dit origineel expo onderwerp veel meer aan te vangen was dan wat er te zien was in Bredene. Toch tevreden met het bezoek.
• Voor de opendeurnamiddag hadden wij in de voortent op de tafel een aantal chocoladeeendjes geplaatst. Toen wij een tijd later terug kwamen waren er minstens 2 zaken wetenschappelijk bewezen: enerzijds dat de zon draait en anderzijds dat chocolade kan smelten. Aan het aantal hoopjes dat wij met een mesje van de tafel dienden af te schrapen wisten wij wel dat lekkerbekken juist de helft der eendjes hadden opgegeten (of meegenomen?).
• Wij ontdekten ook in Jabbeke zelf één der meest originele herbergen van ons land (ik ben terzake ervaringsdeskundige!) Gans in het centrum ligt een zeer oude, wat vervallen boerderij zonder verdieping, zonder één lik verf. De eerste dag was ik reeds voorbij dit merkwaardig gebouw gereden en niets liet blijken dat dit een herberg was. Geen naam, geen reclame. Mijn onvergeeflijke onwetendheid duurde echter maar 24 uren. De drie volgende dagen zijn wij telkens in dit ongelooflijk sfeervol bruin café een paar Palmkes gaan drinken. Het zou De Tijger noemen en alleen worden uitgebaat door de legendarische Marie-Jeanne in haar ruitjes voorschoot. In dit grote huiskamercafé (stoof, ingemaakte kasten, haardschouw, tegelvloer) is waarschijnlijk de laatste vijftig jaar niets veranderd. Doorgerookt bruin behangpapier hangt er zelfs grotendeels af en heeft plaats gemaakt voor niet op te noemen talloze zaken en prullaria. "Mo vengtog ..." Wat een sfeer, wat een authenticiteit in dit altijd volle café, waar iedereen iedereen aanspreekt, ook nieuwkomers en waar de pintjes en Palmkes het ongelooflijke bedrag van amper 1 euro kosten. De roadrunner- bazin is een monument op zichzelf. De derde dag dat wij er kwamen werden de Palmkes reeds op onze tafel gezet vooraleer wij iets konden bestellen. In dit café waar alle leeftijden en alle standen samen verbroederen en één hechte band vormen werd mij door enthousiaste genieters met hese stem toegefluisterd dat dit het beste café is van West-Vlaanderen en dat er reeds meermaals TV-ploegen zijn geweest uit binnen en buitenland. Eén droef element. In dit oude afgebladderde verfloze café hangt boven de schouw een zeer, zeer grote kleurenfoto van een lachende blonde gezonde twintiger in een open sportwagen... de zoon van Marie-Jeanne... vorig jaar verongelukt...
• In de Zaaier hadden wij ons "verjaardagsbanket". Jammer genoeg had de patron een dubbele boeking gedaan en was de voor ons voorbehouden zaal bezet door een optreden van Rocky de Clown. In die zaal zal er (hopelijk) wel gelachen zijn, maar iets minder bij ons door de veel te krappe ruimte, waardoor er plaatsen te weinig waren en door de vele kleine tafeltjes het gezellig bijeen brengen van mensen sterk werd tegengewerkt. De twee optredende artisten zullen wel nog nooit op zo een kleine podium (?) ruimte moeten optreden hebben. Maar om het met de Piaff woorden van de zangeres te herhalen: "Non, rien de rien, non je ne regrette rien".
• Onze Noorderbuurvriend Guust heeft ondervonden dat toenaderingspogingen uitgaande van jonge Vlaamse vrouwen niet altijd heilzaam zijn voor ziel en lichaam. In Den Haan werd hij, stilstaande aan de lichten, nog razendsnel voorbijgestoken door een vrouwelijk "haantje" dat meende dat zij op het circuit zat van Francorchamps. In haar onhandige snelheid gaf zij Guust nog een "indrukmakende smak" en reed zonder stoppen weg. Uiteindelijk vonden de twee ongelukkige "geliefden" elkaar weer op het politiebureel. Ondanks ontkennen door deze amazone ben ik zeker dat Guust aan het langste eind zal trekken. Hij zal mij op de hoogte houden en anders zal ik hem wel helpen bij de Belgische Justitie.
• Zaterdagavond was het Disco in The Dolphins. Om mijn leven te beteren was ik er niet naar toe gegaan, ondanks dat ik vanuit mijn 69 de Discolichten aanlokkelijk "aan" en "uit" zag flikkeren. Rond 23 uur een lange electriciteitspanne in geheel de camping. Stel U voor: ik zou toch gegaan zijn naar die Disco en in mijn oude derdeleeftijdsovermoed zou ik aan het dansen geweest zijn met een oogverblindende bovenaardse vrouwelijke creatuur... en dan valt minutenlang het licht uit... Ach dromen, terwijl ik in mijn caravannetje zat in mijn flanellen pyjamaatje met een Ciney biertje en een manuscript aan het lezen was over het godsdienstige leven te Temse in de 17e en 18e eeuw! Ter informatie: de discoavond duurde tot 4 uur stipt. Zonder mij.
• Mijn overbuur Bob deed vruchteloze pogingen om zijn mand gedroogde noten uit te delen. Bob heeft weinig noten op zijn zang, maar anderzijds praat hij enorm graag en het is mij nog altijd een raadsel hoe je gans de tijd tegelijkertijd én kunt pijp roken én praten... laat het dan nog Westvlaams zijn!
• Jabbeke. Woonplaats van de Oostendenaar Constant Permeke de laatste 30 jaar van zijn leven. Hier liet deze reus van de Vlaamse expressionistische schilderkunst aan de huidige kruising van de Permekestraat en de Gistelse Steenweg in de jaren 20 een grote prachtige woonst met atelier bouwen, oneindig uitkijkende op de achterliggende weiden. Dit uniek museum, samen met het café van Marie-Jeanne, DE trots van Jabbeke, hadden wij reeds vele jaren geleden bezocht. Als kunstliefhebbers peddelden wij met onze minifietskes van uit de camping 1 km verder. Uniek museum, met nu nog veel meer topwerken hangende in een natuurlijk kader van een huis. Wij waren daar bijna een vol uur zonder andere bezoekers. Enerzijds zalig rustig genieten, anderzijds jammer dat anderen dit onbewust missen.
• TemseWijze levensles: Als je gaat kamperen, zorg er dan voor dat je naast mensen staat die onverwacht veel te veel spaghettisaus over hebben op het moment dat zij naar huis gaan. Wij hebben nu zelf met ons tweetjes bijna 2 dagen thuis gegeten van deze heerlijke saus. Dank Bart en lieve eega, Erica.
• We deden ook een uitstapje in het ommeland van Jabbeke. Wij reizen om te leren zegden vroeger reeds onze leraren. Even buiten Gistel (3 km) bezochten wij de mooie abdij Ten Putte, totaal onberispelijk wit geschilderd liggend in een effen groen polderlandschap. Dit is het heiligdom van Sint Godelieve die 1.000 jaar geleden op die plaats werd vermoord door 2 knechten op bevel van haar boze man, de Heer van Gistel. U ziet er nog de authentieke (?) kerker waar ze eerst werd opgesloten en daarna de put (vandaar de abdijnaam) waar zij na wurging werd ondergedompeld. Brrrr. Wat luguber. Los van deze dikwijls grotendeels gefantaseerde heiligenverhalen is dit abdij-natuurcomplex een absolute bezoeksaanrader!!! Godelieve wordt nog druk bezocht en aanbeden (jaarlijkse processiestoet met 1.000 figuranten begin juli). om verschillende kwalen te genezen. Hoofdzakelijk oog-en keelziekten. Ook NIET te vergeten "om den huyselijcke vreden te beware" !!! Mijn vrouw en ik zijn daar beiden in de kapel geweest en hebben een kaars laten branden. Onze relatie zal het dus waarschijnlijk nog wel volhouden tot onze bijeenkomst in Werchter. In die optiek ben ik bijna zeker dat minister Freya Van Den Bossche de laatste maanden zeker niet op bezoek is geweest in Gistel.