De weekendzigeuners
Gino en Rina Desmedt uit Zuienkerke zijn de trotse bezitters van een eigenhandig tot woonwagen omgebouwde werfkeet, die wordt voortgetrokken door een tractor, bouwjaar 1964. Ze halen er niet meer dan vijfentwintig kilometer per uur mee, maar dat deert hen niet. "Zodra ik op mijn tractor zit, vergeet ik al mijn zorgen", zegt Gino.
Hun directe aanleiding om een woonwagen te bouwen, was een slechte ervaring met een mobilhome. "We hadden een moderne mobilhome gekocht met alles erop en eraan", zegt Rina. "We zijn er, geloof ik, een keer mee weggeweest, naar de camping in Zeebrugge. We stonden er tussen allemaal dezelfde mobilhomes, het leek wel een villawijk op wielen. Dat is niets voor ons. Al die technische snufjes hebben wij niet nodig. Wij willen iets wat niemand anders heeft."
Het zwerven zit Gino in het bloed. Hij stamt uit een familie van kermisexploitanten, die met de autoscooters en de zweefmolen van kermis naar kermis reden. Als kleine jongen leefde hij nog in een zigeunerwagen. "Mijn vader wilde in een woonwagen wonen, maar mijn moeder kwam uit een huis." Later begon zijn vader ouderwets uitziende wagens te vervaardigen, waarmee hij toeristen en feestvierders door Brugge vervoerde, waaronder Den Oekden Peerdentram, een pseudo-antieke paardentram. Gino reed er later zelf mee rond, in een negentiende-eeuws kostuum gehesen. Hij leerde het wagen maken van zijn vader, en wist dus waar hij aan begon toen hij een werfkeet naar huis sleepte, vastberaden om hem om te bouwen tot een droomhuis op wielen. Of toch niet?
Gino: "De zijwand bleek compleet vermolmd, de keet zakte ineen toen ik de wand afbrak." Op het dak bleek vierhonderd kilo roofing te liggen, laag op laag. In het plafond zat asbest verwerkt, dat moest worden verwijderd. Nu, na zes maanden restaureren, ademt het interieur de ouderwetse gezelligheid van een zigeunerwagen uit. de oplossingen zijn vaak van een verassende eenvoud. "Op het dak ligt vijverfolie", zegt Rina. "Goedkoop, licht en stevig. We moeten alleen uitkijken als we onder overhangende takken rijden." Het deurtje is afkomstig van een strandcabine. De matras blijkt te steunen op gerecycleerde pallets, de gordijnroede is een oude bezemstok. Het comfort is beperkt: twee kookvuren op gas en een gasverwarming. De electriciteit is afkomstig van een autobatterij, maar de verlichting gebeurt grotendeels via petroleumlampen en kaarsen. Net als in een echte zigeunerwagen is achteraan een balkonnetje.
Verre reizen hebben Gino en Rina nog niet gemaakt, de verste was Ieper. "Toen we daar waren, werd de camping op de Kemmelberg getroffen door een zwaar onweer", zegt Rina. "Alle tenten en voortenten waaiden weg. Iedereen kwam schuilen in onze wagen. Ook op ontmoetingen van de Oldtimer Club is het in onze wagen altijd gezellig druk." de hoeveelheden vlees die Gino aansleept voor het barbecuen, zitten daar wellicht ook voor iets tussen. Bij gebrek aan lange reizen, dient de zigeunerwagen vooral voor korte trips en als vehikel voor grootse dromen. "In de zomer rijden we vaak naar het kanaal van Lisseweg om te barbecuen met vrienden", zegt Rina. "Vaak slapen we zelfs in de woonwagen, die achter op het erf geparkeerd staat, in plaats van in ons eigen bed. Het is zoveel leuker om hier te zitten dan voor de TV."
Rina en Gino weten het wel zeker. Ooit komt de dag dat ze hun huis een jaar achterlaten en in een gezapig tempo door Frankrijk zwerven, van boerderij naar boerderij, zoals echte zigeuners vroeger. "Een boer heeft altijd hulp nodig", zegt Gino. "En wij hebben alleen geld nodig voor de brandstof en om te overleven. Vroeger waren de mensen bang als ze een zigeunerwagen zagen komen, nu is het een attractie. Ik wil wel eerst een grotere woonwagen bouwen met een badkamertje erin. Het enige wat dan nog ontbreekt, is een kooitje met twee kippen onderaan de wagen. Dan heb je alle dagen verse eitjes. Veel meer heb je toch niet nodig."
